Podczas inauguracji wręczono Nagrody Specjalne festiwalu za wkład w rozwój sztuki filmowej. Laureatami zostali Laia Casanovas, która uczyniła z dźwięku pełnoprawnego bohatera filmu, i Tadeusz Sobolewski, który przez dekady udowadniał, że krytyka filmowa może być autonomiczną sztuką.

Laia Casanovas, laureatka Europejskiej Nagrody Filmowej, Nagrody Goya i nominowana do Oscara za dźwięk do „Sirât” Ólivera Laxe, należy do najbardziej cenionych europejskich artystek sound designu. Jej twórczość udowadnia, że dźwięk nie jest jedynie tłem obrazu, lecz narzędziem budowania emocji, przestrzeni i napięcia. Sound design to często niewidzialna praca. Rzadko zdarza się, żeby ludzie z naszej profesji zostali dostrzeżeni w taki sposób. Dlatego dziękuję nie tylko w swoim imieniu, ale również wszystkich przedstawicieli sound designu – mówiła laureatka, odbierając statuetkę.

Tadeusz Sobolewski to ikona polskiej krytyki filmowej, którego teksty od lat wykraczają poza ocenę filmów, stając się osobistą refleksją nad człowiekiem, kulturą i współczesnością. Jego dorobek, łączący literacką wrażliwość, niezależność myślenia i empatię, kształtował kolejne pokolenia polskich widzów. W imieniu laureata nagrodę odebrała żona Anna Sobolewska. Jeszcze pół roku temu mówił: „Nie wychodzę z kina”. I tak było przez całe nasze życie – stania w kolejkach, na DKF-ach, na Konfrontacjach. Tak właśnie minęło nam całe życie – wspominała podczas gali.

Pierwszego dnia festiwalu poznaliśmy także laureatów konkursu Krytyk Pisze, który daje przestrzeń młodym autorom i autorkom do rozwijania własnego języka krytycznofilmowego. Nadesłane teksty oceniały dwa składy jurorskie: Jury Krytyków (Adriana Prodeus, Jakub Izdebski i Michał Piepiórka) oraz Jury Twórców (Klaudia Folga i Brunon Hawryluk).

Nagrodę główną Jury Krytyków #UwolnijUmysł, ufundowaną przez Uniwersytet Łódzki, otrzymała Oliwia Niewiadowska za tekst „Przywilej geniuszu. Christopher Nolan i męska mitologia Hollywoodu”. Jurorzy docenili autorkę „za intelektualnie pobudzający, prowokujący i zachęcający do głośnej artykulacji zarówno zgody, jak i sprzeciwu tekst, który wprowadza w drżenie pomniki, rozprawia się z kultami oraz stanowi esencję odważnego i głęboko krytycznego myślenia o kulturze”. Wyróżnienie trafiło do Macieja Kujawskiego za tekst „Smuga cienia Andrzeja Wajdy, czyli przełamując fale”. Jak podkreślono w uzasadnieniu, nagrodzono go „za erudycyjną i świetnie udokumentowaną podróż w czasie do kulis filmu niesłusznie zapomnianego, chociaż niespełniającego ambicji jego twórcy. Za oddanie dziełu należnych mu zasług oraz pasjonującą analizę nierównego pojedynku, w którym język kina zmierzył się z literaturą”.

Jury Twórców nagrodę główną przyznało Jakubowi Wójcikowi za tekst „Za zasłoną mulety widzę głowę Meduzy”, wyróżniając go „za znakomite, dojrzałe warsztatowo spojrzenie, które, łącząc osobiste doświadczenie seansu z błyskotliwą metaforą lustra i Meduzy, w odważny i nienarzucający się sposób konfrontuje czytelnika ze społeczną hipokryzją wobec eksploatacji zwierząt”. Wyróżnienie Jury Twórców otrzymał Adrian Ćwiąkała, autor „Anatomii czarnej dziury. O bezdźwięku, fakturze i dotyku w kinie Jonathana Glazera”. Jury uzasadniło swój wybór „niezwykle precyzyjną i dogłębną analizą filmu Glazera, w której autor zestawia materię filmową z doświadczeniem widza podczas seansu i analizuje formalne środki wyrazu, ukazując, jak kino może oddziaływać na zmysły i wywoływać głębokie poruszenie”.