„Dorastając, każdego dnia patrzyłam na strach i cierpienie mojej mamy, upokarzanej przez ojca, który stopniowo odbierał jej wolę życia. Razem z dwiema młodszymi siostrami byłyśmy wyzywane, bite i wyrzucane z domu, karane za to, że miałyśmy odwagę mu się sprzeciwić”. Autorka tych słów i jednocześnie reżyserka dokumentu „A teraz wiosna” – Kamila SERWICKA – po wielu latach wróciła do rodzinnego domu i postanowiła opowiedzieć o nim na ekranie.
Agata Gwizdała-Malik: To w pełni autorski film – jesteś reżyserką, autorką scenariusza i zdjęć. Ale nie byłoby go, gdyby nie twoja odwaga.Kamila Serwicka: To bardzo długi proces, który przechodziłam przez lata po opuszczeniu domu. Duże znaczenie miało to, że w Szkole Filmowej w Łodzi (Serwicka jest studentką sztuki operatorskiej – przyp. red) miałam dostęp do terapeuty, z którym pracowałam nad tym tematem. To mi pomogło stanąć na nogi. Później spotkałam wiele osób, które chciały mnie wysłuchać.
Kiedy pojawił się przełom?
Potrzeba opowiedzenia tej historii na ekranie rosła z każdym dniem, z każdym rokiem, aż w końcu zadzwoniła do mnie moja mama, która uznała, że to już jest ten moment. Postanowiła, że musi coś zmienić. Wtedy poczułam, że tam jest piękna siła, przebudzenie, że bardzo bym chciała być przy tym jako córka, ale też jako filmowczyni, która to zarejestruje, a tym samym da świadectwo. Żeby moja mama zobaczyła i doceniła to, jak wielki krok zrobiła i jak bardzo życie się zmienia.
Cały wywiad Agaty GWIZDAŁY-MALIK można przeczytać w listopadowym numerze „Kalejdoskopu” 11/2026.
Kategoria
Inne