Poza główną wystawą konkursową w Ośrodku Propagandy Sztuki (czynną do 14 II) w ramach Triennale odbywają się trzy inne ekspozycje: prac artysty występującego pod pseudonimem Gu Tang Clan (Galeria Bałucka, do 31 X), Joanny Paljochy (Galeria Re:Medium, do 29 XI) i zbiorowa prezentacja grafiki chilijskiej (Galeria Willa, do 31 I).


WYSTAWY W RAMACH MFG 2026:

MESSAGE
Ośrodek Propagandy Sztuki
Park Sienkiewicza
17.10.2026 - 14.02.2027
Kurator wystawy: Artur Chrzanowski
Koordynatorka i sekretarz wystawy: Małgorzata Dzięgielewska

Pierwsza wystawa Małe Formy Grafiki odbyła się w 1979 roku. Wyrastała z kultury ekslibrisu, kolekcjonerstwa i zainteresowania odbitką graficzną jako dziełem pozwalającym na szczególną, intymną relację z odbiorcą. W jednym z pierwszych tekstów katalogowych określono ją jako „dialog bez słów”. Po blisko pięćdziesięciu latach ta idea pozostaje niezwykle aktualna.

W kolejnych dekadach zmieniały się techniki, pochodzenie uczestników i stosunek do eksperymentu. Warsztatowa perfekcja przestała być jedynym kryterium wartości. Coraz ważniejsze stawały się indywidualna wypowiedź, materialność odbitki, ślad ręki, emocje i artystyczne ryzyko. Trwałe pozostały jednak bliskość odbioru, materialność dzieła oraz bezpośrednia relacja pomiędzy artystą a widzem.

Z tej ciągłości wyrasta hasło 19. edycji – MESSAGE. To artystyczna wiadomość przesłana tu i teraz: ślad, znak, list, indywidualny głos skierowany do drugiego człowieka. Nazywa coś, co w historii Triennale obecne było niemal od początku – potrzebę komunikacji poprzez obraz. Wiadomość może być osobista, społeczna, polityczna, egzystencjalna, formalna lub czysto wizualna. Może być czytelna albo zaszyfrowana, przekazywana poprzez figurę, abstrakcję, znak, kolor, ślad czy sam proces powstawania odbitki.

Grafika może być odbitką z metalowej płyty, linoleum czy drewna. Może być znakiem na murze, dźwiękiem potraktowanym jak matryca albo gestem. Istotą pozostaje relacja pomiędzy tym, kto pozostawia ślad, a tym, kto go odczytuje. Po czterdziestu siedmiu latach od pierwszej wystawy właśnie ta relacja okazuje się najbardziej trwała. Dlatego 19. edycja nosi tytuł MESSAGE.

Do konkursu 19. Międzynarodowego Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź 2026 zgłosiło się 292 osób z 34 krajów, które nadesłały 614 prac. Na wystawę zakwalifikowano 327 prac 151 artystek i artystów z 27 krajów.


Jury
Ioannis Anastasiou (Grecja/Polska) – przewodniczący
Eve Kask (Estonia)
Agata Stępień (Polska)
Adam Jaśkiewicz (Polska)
Artur Chrzanowski (Polska, Miejska Galeria Sztuki w Łodzi)


Gu Tang Clan. X
Galeria Bałucka
Stary Rynek 2
15.10.2026 - 31.12.2026
Kuratorka: Dominika Pawełczyk


Wystawa ta to zapis, będący podsumowaniem dziesięcioletniej drogi przebytej przez psowatego osobnika artystycznego o imieniu “Gustaw”. Prezentuje ona wyboje oraz perturbacje będące istotną składową przekazu wizualnego znanego z ulic polskich oraz europejskich metropolii. Ekspozycja stanowi naturalną kontynuację oraz syntezę dotychczasowych poszukiwań artystycznych prowadzonych przez potomka wilków. Prace, które będzie można zobaczyć w Galerii Bałuckiej prowokują do pytań o tajemnicę ukrytą w zaułkach ulic, jednocześnie dając odbiorcy poczucie bezpieczeństwa bijącego spomiędzy psich wizerunków. Gustaw (znany raczej pod pseudonimem Gu-Tang Clan) urodził się w 2004 roku. To przedstawiciel rodziny psowatych, który zbiegł z łódzkiego schroniska. W 2016 roku wpadł na pomysł umieszczania swoich podobizn w miejscach publicznych. Aktywny przede wszystkim w nocy. Przy użyciu szablonów, plakatów i farb w sprayu znaczy teren wszędzie tam, gdzie się pojawi. Psie podobizny można znaleźć na ulicach kilkunastu europejskich miast, a jego aktywność stale się wzmaga. Jak do tej pory nieuchwytny.

Gu-Tang Clan


Joanna Paljocha. Kolor odciśnięty w kamieniu
Galeria Re:Medium
Piotrkowska 113
01.10.2026 - 29.11.2026
Kuratorka: Małgorzata Dzięgielewska

Wystawa indywidualna Joanny Paljochy, laureatki poprzedniej edycji Międzynarodowego Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź, jest niczym drogocenny zestaw biżuteryjny, inkrustowany barwnymi kamieniami, uchwyconymi w ich subtelnych odcieniach czy zniuansowanych gradacjach.

Już po przekroczeniu progu kameralnej przestrzeni Galerii Re:Medium możemy odkryć wycyzelowany, pełen niezwykłych zestawień barwnych i organicznych, obłych kształtów, świat artystki.

Autorka od wielu lat eksploruje zagadnienie koloru w sztuce. Tę elementarną dla niej kwestię nieustannie rozwija, reinterpretując również swoje wcześniejsze działania graficzne realizowane w technice linorytu barwnego.

Bohaterem niemalże wszystkich prac prezentowanych na łódzkiej wystawie jest kamień, stanowiący jednakże jedynie punkt wyjścia do badań, jakie od lat prowadzi. Pierwsze prace z cyklu pojawiły się w roku 2022. Kamień jawi się w nich jako biologiczna, pierwotna forma, pulsująca feerią wysublimowanych kolorów, rozpoczynając od tych podstawowych: intensywnych błękitów, żółci, czerwieni, poprzez subtelne przejścia w zieleniach, a kończąc na bardziej ziemistych, ciemnych zestawieniach.

Kamień towarzyszył człowiekowi od najdawniejszych czasów, niejednokrotnie stanowił jego amulet szczęścia bądź zdrowia, istotny drogowskaz w życiu. Kamień był również symbolem mądrości, ale także wewnętrznej harmonii człowieka, stałości i niezmienności. U Joanny Paljochy kamień, poprzez swoją obłą, nieociosaną, uproszczoną formę, staje się doskonałym „modelem” do skupienia się na artystycznych eksperymentach z barwą. Choć artystka podkreśla w tym cyklu całkowitą rezygnację z jakiejkolwiek narracji czy anegdoty, stwierdzając, że każda zamknięta na powierzchni papieru kamienna forma kumuluje jedynie kolor, to ten środek wyrazu artystycznego wydaje się być niewątpliwie również barometrem jej osobistych, niekiedy intymnych, głęboko skrywanych pod kamienną powierzchnią emocji i codziennych przeżyć.

W jednym z tekstów artystka, odkrywając przed widzem nieco swój graficzny warsztat, podkreśla, że kolor „czasem jest lśniący, czasem pochłania światło, zależnie od ilości nałożonych warstw. Warstwy przenikają się, wibrują, zmieniają się pod wpływem światła i przemieszczania się widza. Największe napięcie zawsze jest na krawędzi, styku barwy i bieli papieru. Czasem ciemne kamienie podobne są czarnym dziurom. Chcą wciągnąć oglądającego do środka, a barwy są ledwo rozpoznawalne, balansują na granicy czerni. Innym razem epatują siłą energii tak, że zdają się rozsadzać wyznaczone granice”.

Organiczny kształt kamienia Paljocha zamyka w formacie większych prac, jak i miniaturowych płaszczyzn papieru. Artystka dodaje, że najnowsze grafiki są „ograniczone ramą kwadratu, jednak ilość przenikających się warstw jest znacznie większa i wrażenie zanikania bądź pojawiania się kształtu kamienia rośnie, przypomina to nieco efekt druku lenticularnego, migotania, przenikania i zmienności obrazu”.

Na ekspozycji autorka prezentuje również wybór kilku obiektów książkowych z ostatnich lat, w których, w haptyczny sposób, możemy doświadczyć jej biegłości warsztatowej, nieco bardziej swobodnej, ekspresyjnej niż w pracach graficznych, ale także ukazującej perfekcyjne niuanse i połączenia kolorystyczne. Tytuły niektórych prac wskazują na motywy pejzażu („Poza zasięgiem/Noc księżycowa”, „Poza zasięgiem – Pink noise”) – oniryczne, wyjęte wprost z marzenia sennego miejsca, gdzie nasze własne kamienie możemy pozostawić, a inne, równie interesujące odnaleźć. Warto.

Małgorzata Dzięgielewska



Pedazo – grafika chilijska
Galeria Willa
ul. Wólczańska 31
17.10.2026 - 31.01.2027
Kuratorka: Melania Lynch
Koordynacja: Artur Chrzanowski, współpraca: Ignacy Tybor

„Pedazo” w języku hiszpańskim oznacza część, fragment, kawałek. Fragment nie może zostać w pełni zrozumiany bez odniesienia do większej całości. Ta z kolei posiada właściwości, które nie istnieją w poszczególnych częściach osobno, lecz wyłaniają się z relacji między nimi. Z indywidualnych prac, różnych mediów, doświadczeń i postaw artystycznych powstaje wielogłosowa opowieść o współczesnej sztuce chilijskiej. Każdy element zachowuje własną autonomię, a jednocześnie współtworzy większą strukturę. Fragment nie jest tu pozostałością ani czymś niepełnym, lecz samodzielną jednostką niosącą znaczenia, napięcia i doświadczenia.

PEDAZO pokazuje grafikę nie tylko jako tradycyjną technikę odbijania obrazu, lecz także jako poszerzone pole praktyk artystycznych. Pozwala przyglądać się takim pojęciom jak ślad, powtórzenie, wariacja, przeniesienie i multiplikacja. Grafika spotyka się tu z tkaniną, obiektem, instalacją, dźwiękiem i obrazem wideo. Z perspektywy filozoficznej pytanie o fragment jest też pytaniem o istotę rzeczy. Można go traktować jako podstawową jednostkę doświadczenia, wiedzy lub materialności, która dopiero w relacji z innymi elementami buduje szerszy sens.

Wystawa została podzielona na trzy strefy odpowiadające trzem różnym sposobom pracy. Każda z nich łączy techniki, procesy i media związane z grafiką, jednocześnie wykraczając poza tradycyjne granice medium.