DAKOWICZ Z NAGRODĄ ORFEUSZA | Kalejdoskop kulturalny regionu łódzkiego
Proszę określić gdzie leży problem:
Proszę wpisać wynik dodawania:
6 + 8 =
Link
Proszę wpisać wynik dodawania:
6 + 8 =

DAKOWICZ Z NAGRODĄ ORFEUSZA

Łódzki poeta Przemysław Dakowicz został laureatem Nagrody Poetyckiej im. K. I. Gałczyńskiego "Orfeusz". Nagrodę wręczono 30 czerwca w Muzeum Gałczyńskiego w Praniu. Jury nagrodziło wydany przez Topos tom Teoria wiersza polskiego.
W finale konkursu znaleźli się oprócz Dakowicza: Janusz Drzewucki (za tom Dwanaście dni), Krzysztof Karasek (Słoneczna balia dzieciństwa), Józef Kurylak (Ciemna, głęboka woda bez Boga), Adam Waga (Chromając).

W jury nagrody zasiadali: Wojciech Kudyba, Tomasz Burek, Wojciech Ligęza, Feliks Netz, Jan Stolarczyk (przewodniczący), sekretarzem jury był Wojciech Kass.
 
Z laudacji Wojciecha Ligęzy:
Rozmowy Zmarłych i ze Zmarłymi, ewokacje epizodów historii – heroicznych, krwawych, bolesnych, dziwnych, zaprzeczających stanom wygody i szczęścia, tak teraz cenionym, dialog z czytelnikami o tym, w jaki sposób w nas istnieje przeszłość, wniknięcie w sferę mitów i fantazmatów, podróż po krainie literatury, w której kwestii formy nie sposób oderwać od polskiego losu - w znakomitym tomie poetyckim Przemysława Dakowicza Teoria wiersza polskiego znajdują niezwykły, na wskroś oryginalny wyraz. Historia ma tutaj postać baśni, przekazy dawnych dziejów stapiają się z okrucieństwem strasznego wieku totalitaryzmów. O celowych anachronizmach, jakimi operuje poeta, o równoczesności spraw polskich z różnych okresów w dziejach, można powiedzieć, że panowanie zła jest ponadczasowe, że cienie przeszłości przemawiają niewyraźnie, może przekaz zostaje zmącony, zatopiony w niepamięci, albo  to my właśnie jesteśmy „ludźmi zmieszanymi”, bez wyrazistej tożsamości, korzeni, tradycji oraz aksjologicznych fundamentów. Równoległość wykładu niby-literaturoznawczego z  przybliżaniem cierpień oraz katastrof polskich dziejów nie może być odczytywana jako efektowna gra, zderzenie wzniosłego ducha z przyziemną materią to nie koncept literacki, jakich wiele, a konfrontacje przysposobionej do porządkowania myśli - z niepokojącymi snami,  transem i ciemnym majaczeniem w wierszach Dakowicza pośrednio wyrażają diagnozy świadomości historycznej Polaków, a także dostarczają dowodów na to, że historia się nie skończyła.
 
Orfeusz to jedna z najważniejszych, choć przyznawanych od niedawna nagród poetyckich w kraju. Zwycięzca otrzymuje 20000 zł i statuetkę autorstwa Rafala Strumiłły. Przemysław Dakowicz był już nominowany do nagrody za Place zabaw ostatecznych.

Tutaj recenzja tomu Dakowicza napisana przez Tomasza Cieślaka. Tekst ukazał się w "Kalejdoskopie" 2/2014.
Przemysław Dakowicz urodził się w 1977 r. w Nowym Sączu. Poeta, krytyk literacki, historyk literatury; doktor nauk humanistycznych; adiunkt w Katedrze Literatury i Tradycji Romantyzmu Uniwersytetu Łódzkiego; w latach 2010-2013 także wykładowca literatury współczesnej na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie; stały współpracownik dwumiesięcznika literackiego „Topos”. Wydał zbiory wierszy Süßmayr, śmierć i miłość (2002), Albo-Albo (2006), Place zabaw ostatecznych (2011), Teoria wiersza polskiego (2013), Łączka (2013), książkę krytycznoliteracką Helikon i okolice. Notatki o poezji współczesnej (2008) oraz rozprawę historycznoliteracką Lecz ty spomnisz, wnuku". Recepcja Norwida w latach 1939-1956. Rzecz o ludziach, książkach i historii (2011). Redaktor tomu zbiorowego Moja Musierowicz. O twórczości autorki „Jeżycjady” (2008). Publikował m.in. w "Arcanach", "44", „Frazie”, "Frondzie", „Kresach”, „Odrze”, „Pamiętniku Literackim”, „Toposie”, "Twórczości", „Tygodniku Powszechnym”, "Wyspie" i „Zeszytach Literackich”. Tłumaczony na czeski, serbski i słoweński. Za Place zabaw ostatecznych nominowany do Nagrody Literackiej m. st. Warszawy, Nagrody Literackiej Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek i Nagrody Poetyckiej "Orfeusz". Właśnie ukazał się jego nowy tom wierszy - Boże klauny (Sopot 2014).