36. Festiwal Mediów „Człowiek w Zagrożeniu” otworzyła „NAZA” w reżyserii Yuvala Abrahama i Rachel Szor. W konkursie filmów dokumentalnych zwyciężył film „Igrając z diabłem” Piotra Małeckiego i Maćka Nabrdalika. Wojna była motywem przewodnim. To, co się dzieje bliżej i dalej od naszej granicy, nie może nam spowszednieć. Boimy się, ale może rozmowy po seansach choć odrobinę pomogły ów lęk oswoić.
„Dorastając, każdego dnia patrzyłam na strach i cierpienie mojej mamy, upokarzanej przez ojca, który stopniowo odbierał jej wolę życia. Razem z dwiema młodszymi siostrami byłyśmy wyzywane, bite i wyrzucane z domu, karane za to, że miałyśmy odwagę mu się sprzeciwić”. Autorka tych słów i jednocześnie reżyserka dokumentu „A teraz wiosna” – Kamila SERWICKA – po wielu latach wróciła do rodzinnego domu i postanowiła opowiedzieć o nim na ekranie.
Lena PAWLIK we wrześniu obroniła dyplom magisterski na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, ale zanim to się stało, za cykl obrazów „Stany niewypowiedziane” otrzymała nagrodę „Kalejdoskopu” w 43. Konkursie im. Władysława Strzemińskiego – Sztuki Piękne. – Malowanie jest elementem próby głębszego zrozumienia danej relacji. Gdy się kogoś poznaje, pierwsze wrażenia nie są analityczne, rozumowe. Kierujemy się wtedy emocjami, wrażeniami i nawet nie zawsze wiadomo, dlaczego nas do kogoś ciągnie, dlaczego ta osoba na nas wpływa – mówi artystka. – Malowanie jest dla mnie sposobem wyrazu, który porządkuje pewne emocje, wyciąga je na powierzchnię. Moje obrazy są próbą uchwycenia czegoś, co jest ulotne.
Film w Łodzi nie ma najlepszego klimatu. Chwileczkę – ktoś powie – jest Narodowe Centrum Kultury Filmowej, są festiwale filmowe, działa Łódzki Fundusz Filmowy – wszystko dotowane przez magistrat. To prawda, ale rzeczywistą skalę wsparcia ujrzymy, gdy zestawimy skromne środki przeznaczane na powyższe cele z grubymi milionami wydawanymi na wielkie festiwale muzyki rozrywkowej. Ale wbrew narzekaniom pesymistów coś się przecież dzieje, ekipy filmowe realizują zdjęcia w przestrzeni miejskiej. Czasem o wyborze decydują tutejsze wyjątkowe plenery. Łódź może zagrać Kopenhagę sprzed 100 lat albo powojenny Paryż. Najczęściej więc spełnia funkcję magazynu ze starymi dekoracjami. To też może być powodem do dumy. Najcenniejsze jednak są dla mnie te momenty, kiedy wybitny twórca filmowy zainspiruje się moim miastem, uczyni je ważnym bohaterem, przeznaczy mu rolę motywu napędzającego opowieść, symbolu kształtującego przesłanie.
Mogłoby się wydawać, że jedynym tegorocznym sukcesem polskich twórców na światowej arenie festiwalowej jest nagroda za reżyserię „Ojczyzny” dla Pawła Pawlikowskiego w Cannes. To wydarzenie jest oczywiście kolejnym powodem do dumy dla rodzimej kinematografii, jednak konkurs na Lazurowym Wybrzeżu to nie wszystko. Wśród zagranicznych wyróżnień dla polskich twórców w tym roku znajduje się także to dla Łukasza Rondudy (absolwenta Uniwersytetu Łódzkiego) za jego najnowszy film „Powiedz mi, co czujesz” na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Rotterdamie.
Gdyby żyła, świętowałaby 90. urodziny. W „Szpetnych czterdziestoletnich” Agnieszka Osiecka wyznała, że to w Łodzi, na Wydziale Reżyserii, spędziła najszczęśliwsze lata swojego życia, a Szkoła Filmowa to dla niej niedościgniony „wzór szkoły artystycznej”.
– Przez większość życia mieszkam w Warszawie. I dziwię się temu, ale cały czas czuję się Łodzianinem. Kiedy są podawane wiadomości sportowe, nie czekam na informację, czy Legia wygrała – interesuje mnie, co się dzieje z ŁKS-em – mówi Włodzimierz KORCZ, kompozytor znanych przebojów oraz muzyki filmowej i teatralnej.
Ślady przeszłości, dowody – dokumenty pisane, materiały fotograficzne i filmowe, przedmioty, obiekty artystyczne i inne byty – które zaświadczają o tym, co (i jak) było. Ta zawartość stanowi punkt odniesienia dla pamięci, potwierdzenie autentyczności. Chcąc znaleźć dla swych poczynań i opinii certyfikat prawdy, ludzie sięgają do archiwum. Stąd też bierze się jego doniosłość, niemal nabożny kult, jakim jest otaczane.
2 października 1963 r. ponad 400 funkcjonariuszy ZOMO ze wsparciem kilkudziesięciu członków ORMO i niemal setki milicjantów operacyjnych przyjechało do Salezjańskiej Szkoły Organistowskiej w Przemyślu. Przywieźli nakaz natychmiastowego opuszczenia budynków działającej tu od 1916 r. placówki, założonej przez księdza Antoniego Chlondowskiego (Hlonda), brata prymasa Polski Augusta Hlonda. Sukcesorem tamtej szkoły jest zespół szkół muzycznych w Lutomiersku.
